U bent hier

Verantwoordelijkheid als reisgezel

Als de temperaturen onder de thermometerhut -én in de rest van het land- hoge pieken scheren, zou een mens niet achter zijn pc moeten kruipen om te schrijven. Alhoewel. Dankzij de tablet kan het gecombineerd worden met een ‘coupe dame blanche’ op een terras naar keuze. De tekst was beloofd, we nemen onze verantwoordelijkheid.

Verantwoordelijkheid! ‘Responsabilité’, voor de mensen die Filip liever Philippe noemen.

Deze blogger is verantwoordelijk voor het welbevinden en inkomen van 650 gezinnen. Dat aan die gezinnen 4.000 klanten hangen die de best mogelijke dienstverlening willen, en dat de huishoudrekening moet kloppen op het einde van de maand -én het kwartaal én het jaar- daar wil een mens met een mojito aan de rand van het zwembad niet aan denken. Meteen een eerste stekelige eigenschap van verantwoordelijkheid: ze stopt niet na de klok van vijf, aan het einde van ‘casual Friday’ of bij het instappen van de vlucht naar Antalya of de Dominicaanse. Hoezeer je jezelf als bedrijfsleider ook overbodig maakt. Hoezeer je ook vertrouwt in je team. De kapitein op het schip blijft op post. Niet altijd fysiek, maar wel mentaal. Thuis, op vakantie of waar je ook gaat. Verantwoordelijkheid is een reisgezel. Nooit ben je alleen. Dat is het lot van de verantwoordelijke.

Het is voor mij dan ook een leerpunt om de uit-knop te vinden. Iedereen heeft immers recht op vakantie, op rust in zijn hoofd, op het herladen van batterijen. Ja, ook die nukkige vol-van-zichzelf-zijnde baas. Anders houdt een mens het niet vol. Velen zijn jaloers op de mooie bedrijfswagen, de titel en het loon dat verantwoordelijkheid met zich meebrengt, maar het is niet iedereen gegeven om de uitdaging aan te gaan én te volbrengen.

Dat aan verantwoordelijkheid een prijskaartje hangt, is niet meer dan normaal -over de hoogte ervan valt te discussiëren. Bankiers bijvoorbeeld, dragen grote verantwoordelijkheden omdat ze met miljoenen werken. Dat staat buiten kijf. Dat ze daar uitzonderlijk voor betaald worden, lijkt logisch. Maar dat ze, als het mis gaat, hun verantwoordelijkheid niet nemen ondanks die riante vergoeding? Dat is het beste willen van twee werelden. Ofwel heb je weinig verantwoordelijkheid en sta je vrank en vrij in het leven -daar is niets mis mee, deze schrijver is er soms stikjaloers op. Ofwel neem je de verantwoordelijkheid, met alle voor- en nadelen die erbij horen. Deze simpele rekensom zouden de heren bankiers toch moeten snappen?

In zonnige tijden moet een mens echter positief blijven. Verantwoordelijkheid hebben heeft ook heel goede kanten. Veel werknemers raken zelfs uitgeblust, of uitgekeken op hun job als ze de kans niet krijgen een zekere verantwoordelijkheid te dragen.

Mijn excuses voor de voetbalhatende vrouwen onder de lezers, maar ik steek hiervoor toch even de lijnen van het voetbalveld over: de sterspeler wordt gewisseld en krijgt -als was hij een klein kind- een trainingsjack en een drankje aangereikt door de materiaalman van de ploeg. Overbodig gepamper: die kan de man van 150.000 euro per week toch zelf even nemen? Klopt. Maar voor de materiaalman zijn dit net belangrijke momenten. De ganse week houdt hij zich bezig met ballen onder de juiste druk zetten, outfits kreukloos klaarleggen, voetbalschoenen poetsen... Geef toe, een job die na een bepaalde tijd op zijn minst afstompend is. Maar die paar extra handelingen op zondag, die 10 seconden actie op de dag van de wedstrijd, dát zijn de vitamines voor de materiaalman. Dat is de multiplicator van zijn arbeidsvreugde. Hij -en niemand anders- is verantwoordelijk voor het aangeven van het trainingsvest. Heel even is hij belangrijk, heel even dichtbij de actie. Hij doet het al twintig jaar, maar met overtuiging. Telkens weer. Zijn enthousiasme blijft intact. Zijn werk foutloos. De spelers dragen hem op handen. Hij hoort echt tot bij team. De gepamperde spelers worden in de watten gelegd, de sfeer is goed en hun club wint de Europacup! Schol, ja die dame blanche mag, met slagroom graag!