U bent hier

Van de wei naar de werkvloer

‘Ik snap echt niet wat jullie daar allemaal zo plezant aan vinden!’ Natuurlijk heeft mijn moeder nog maar eens gelijk. Al meer dan 20 jaar trekken we bij het begin van de zomervakantie vol enthousiasme op bedevaart naar die weide in Werchter. En ja, het wordt elk jaar drukker, de drankjes kosten er teveel, de wc’s stinken, de camping puilt uit van de luidruchtige Nederlanders en de parking ligt echt niet bij de deur. En toch.

Heeft dit alles ook maar iets te maken met de werkvloer, of met het zoeken naar een geschikte job? Weinig misschien. Maar misschien toch ook wel een beetje.

We moeten gelukkig niet kamperen op ons werk, en de toiletten zijn er proper. En als de drankjes in de bedrijfskantine 2.50 euro kosten -en je echt niets van thuis mag meebrengen- dan heb je echt wel reden tot klagen. Gelukkig hebben we vakbonden in ons land. En toch is klagen over de werkgever af en toe ‘bon ton’. Dat is jammer. Want de meeste werkgevers zijn echt niet de grote boze wolven waar ze voor versleten worden.

Het succesverhaal achter een geslaagde samenwerking op de werkvloer is en blijft er eentje van wederzijds begrip en respect. Als medewerker kan je niet altijd verwachten dat elk detail, of elke persoonlijke verzuchting sito presto wordt aangepakt. Elke mens is uniek, maar een beleid moet nu eenmaal keuzes maken, en dat is meestal gericht op de grootste gemene deler. En koken kost geld bovendien. Een moeilijk evenwicht in de praktijk, want ja, als bedrijfsleiders willen we echt toch vaak voor iedereen goed doen. En dat kan niet. Of je moest een eenmanszaak zijn.

Maar zolang de hoofdmoot van je job oké is, wees tevreden! Zolang de affiche van Werchter top blijft -Pixies waauw!- amuseren we ons. Aan de minder fijne details proberen we ons niet teveel te storen.

Als CEO moet je natuurlijk wel luisteren naar je mensen. Vegetarische maaltijden in de kantine, een radio op kantoor, een beter kopieerapparaat, het zijn vaak kleine dingen die een mens op de vloer gelukkig maken. Simpel, goedkoop en de job-tevredenheid vaart er wel bij. En ja, ook daar doen Herman en zijn ploeg hun best. Een voorbeeldje: twintig jaar geleden aten we een hamburger of een friet. Nu laveren we van wraps, naar mosselen en oesters richting noodles, lasagne en, topper, aardbeien met slagroom! Om maar te zeggen, we evolueren stap voor stap. Als iedereen een beetje positief blijft.

Na vier dagen in een land van dansen, springen, flirten, zingen, verbroederen en meer calorieën dan Sonja Kimpen kan tellen, is het nu rustig bekomen in de echte wereld. Ik voel me een serieus pak ouder dan ik werkelijk ben, maar als je de prestaties van de heren Vedder en Black op gevorderde leeftijd op het podium hebt gezien…dan is dat helemaal niet zo erg. Dan weet ik dat het beste nog moet en kan komen. Absoluut!

Herman -en al die andere boeiende, aangename en sexy mensen met jumpsuits en kaplaarzen- tot volgend jaar!