U bent hier

San Titaar

Na wat blogs met kritische inslag, de hoogste tijd om terug wat meer positief hooi op de vork te nemen. Idolen of stichtende voorbeelden dus. Of iemand waarvoor je je petje afdoet. Keuze genoeg!

Op het eerste zicht lijkt het iets uit onze kindertijd. We verzamelden stickers met voetballers op, en als dat niet meer hip was, ruilden we ons behangpapier -sorry ma- voor Kurt Cobain en andere helden.

Met het ouder worden, verdwenen de idolen op de achtergrond en werden andere zaken, zoals de vrienden en het lief, belangrijk. Daar is niets mis mee, maar zo lijkt het blind bewonderen te blijven hangen in de naïeve kindertijd. Het hoort niet bij volwassenheid.

Ook op de werkvloer komt het niet vaak aan bod. In bewondering en verwondering staan voor je leidinggevende komt eerder over als vleierij. Of er is te weinig om daadwerkelijk te bewonderen, of er is te weinig lef om de bewondering te durven tonen. Het is nu eenmaal meer ‘bon ton’ om kritisch te zijn op alles wat rijk, machtig of bekend is.

Ondergetekende kwam in zijn queeste naar een geschikte naam voor zijn zaak uit bij een voorbeeldig man. Niet dus de eigennaam met daarachter de verplichte ‘En Zoon’. Zou ook raar overkomen aangezien er helemaal geen zoon is (zit nog wel in de pijplijn hoor ma, geen paniek, geef het nog wat tijd). Ik heb ook niet geopteerd voor een afkortingsnaam van dertien in een dozijn. Neen, deze blogger heeft gekozen voor een Mexicaanse heilige: San Titaar, de patroonheilige van de hopeloze gevallen. Een woordje uitleg? Graag! We spreken 15 juni 1986. In Leon (Mexico) op het WK geven de Rode Duivels, toen bijna zo wervelend als nu, de ijzersterke tornooifavorieten van de Sovjetunie partij. De Duivels winnen uitermate onverwacht, en bij het beslissende doelpunt ontbindt commentator Rik De Saedeleer zijn duivels over de duivels. San Titaaarrrr! San Titaaar! De patroonheilige van die dag. Creativiteit ‘avant la lettre’. Herinner u ook Dag Moeder, En zijn Nederlands wordt maar alsmaar beter! Blijf kalm Jan!

Rik was zelf voetballer geweest. Zelf éénmaal Rode Duivel. Hij was een kenner, een vakman. Hij had vista nog voor dat woord zijn intrede deed in het voetbal. Hij had de gave spelfases te voorspellen, en in de hoofden van spelers en trainers te kruipen. Rik had ook niet de drang om zich altijd en overal te profileren. Rik kon zwijgen! Een commentator die zwijgt, is zijn geld waard. Denk daar maar eens over na. Niet vertellen wat de kijker zelf kan zien. Vakmanschap!

Maar Rik had niet alleen kennis van voetbal en van commentaar geven, hij had bovenal passie. Ik vermoed dat hij zijn job niet als werk zag. Hij had Goesting met de grote G van Groot. Een liefhebber van het spelletje. Dat kan je niet ‘faken’. Die combinatie van vakkennis en passie, dat is mijn voorbeeld. Dat is de dienstverlening die ik zelf wil bieden. Dat is het voorbeeld dat ik wil doorgeven aan mijn medewerkers.

Mijn zaak noemen naar Rik zelve, dat zou een beetje ongepast zijn. Bescheidenheid was immers ook een mooie eigenschap van hem. Dan maar een alternatief met een link. Ik vermoed dat de heer Titaar er niet veel op tegen zal hebben. Kies je idolen! Beter goed na-apen dan een slecht origineel.