U bent hier

Regels en procedures

Van sommige beroepen zegt men dat wie ze uitoefent een verhoogde kans heeft om een psychopaat te zijn. Leidinggevenden, bedrijfsleiders en managers bijvoorbeeld. Toevallig zijn dat jobs die op mijn cv staan. Wees gerust: ik heb in het verleden heel wat persoonlijkheidstest gedaan en daaruit blijkt dat ik geen psychopaat ben! Wat zeiden die testen wel? Dat ik niet zo gesteld ben op regels en procedures. En dat klopt. Ik krijg rillingen als ik leerkrachten, politieagenten of scheidsrechters zie die zich verstoppen achter nutteloze regels.

Zijn regels nodig in een bedrijf? Daarover kan je discussiëren. Als iedereen zijn gezond verstand gebruikt en doet wat hij moet doen, dan niet. Helaas is een mens van nature wat egoïstisch. Vroeg of laat duiken er misbruiken op. Geef je een vinger, dan nemen sommigen al eens een hand, en wat later de hele arm. Dan kan je als bedrijf niet anders dan regels en procedures invoeren. Weg vrijheid, weg persoonlijke aanpak, foetsie flexibiliteit. Het gevolg: een beleid dat enkel gericht is op enkelingen die van het systeem profiteren. Geen beleid op maat van de grote meerderheid. Dat is jammer natuurlijk. Is er een alternatief? Kan een groep sterk genoeg zijn om die enkelingen op hun gedrag te wijzen en zo de regels buitenhouden? Misschien wel.

Onlangs opende ik een nieuwe zichtrekening bij m’n bank. Wat een gedoe: om er volmacht over te krijgen moest ik talloze mails sturen, documenten invullen en kopies van identiteitskaarten afgeven. Dat moest om misbruik en bedrog uit te sluiten. Wild werd ik ervan, van al die rompslomp. Niet in het minst omdat ik al 30 jaar klant ben bij die bank. Het deed me wel nadenken: is een wereld zonder regels en procedures naïef, of is het net een visie met toekomst?

In de wijk waar ik woon werd een straat  aangepast, zodat er niet te snel gereden zou worden. Op bepaalde plaatsen kunnen auto’s elkaar niet passeren. Ze moeten elkaar een voor een voorlaten. Voorrangsborden zijn er niet te bespeuren. En toch: nergens wordt er zo hoffelijk omgegaan met voorrang als daar. Vaak willen beide tegenliggers elkaar voorrang geven. Allebei staan ze dan stil en maken ze om ter vriendelijkst handgebaren naar elkaar. Wat een geweldig initiatief van het stadsbestuur om die bordjes te vergeten! En wat een verschil met de vluchtheuvels verderop… Daar staan wel voorrangsborden. Het resultaat? De ene chauffeur geeft gas bij om z’n voorrang af te dwingen, de andere zucht dat hij te lang moet wachten en wringt zich nog ergens tussen. Als klap op de vuurpijl staan ze soms lijnrecht tegenover elkaar op de vluchtheuvel. Slechte timing. Wie wijkt er, wie zet z’n ego aan de kant? Vloeken en schelden en gebarentaal volgt. Daar sta je dan met regels en procedures. En vooral: met veel frustraties.

De regel is de regel? Ik dacht het niet. Regels schakelen het kritisch denken uit. Regels worden veel te vaak als paraplu gebruikt. Soms weten we niet eens meer waarom er bepaalde regels zijn en volgen we ze blindelings.

Wat mij betreft wordt het binnenkort regel om minder regels te hebben. Want al die regels, een mens zou van minder psychopaat worden!