U bent hier

Perceptie

Het is een woord waarmee je op sollicitatiegesprekken of tijdens netwerkevents de schijn kan wekken van ietwat geletterd te zijn. De perceptie zegt dan dat… je toch wel wat in je mars hebt. Maar wees gerust, die ballonnetjes worden snel doorprikt. Meestal al voor men de eerste keer je glas komt bijvullen.

In dolgedraaide Facebook- en Twittertijden hebben we de perceptie van ons eigen imago meer dan ooit zelf in de hand. Je bent wat je ‘tweet’ of zoiets. Slechts weinigen durven hun kleine kantjes wereldkundig maken. Menselijk, absoluut!

Maar als een perceptie meer diepgang krijgt, kom je bij andere inzichten. Neem nu -om in het thema van deze werkwebsite te blijven- de gelijkschakeling van het statuut arbeiders-bedienden. Van aan de zijlijn bekeken, roep je natuurlijk dat het een zuivere strafschop is. Het kan toch niet dat de ene werknemer wel betaald wordt op de eerste dag ziekte en de andere niet. Dat is niet eerlijk, dat verschil moet weggewerkt worden. Zo klaar als een klontje. Tot je de ziektecijfers bij de arbeiders bekijkt, en merkt dat ze een veelvoud zijn van deze van de bedienden. Oké, de aard van het werk is anders. Maar toch, rechten en plichten weet je wel. Mag je appelen met citroenen vergelijken? De sociale partners geraken er wel uit, hopelijk met genoeg gezond verstand.

Iets dichter bij huis haal ik mijn perceptie uit de krant. Nota bene uit de krant die ik luttele jaren terug zelf van schrijfsels voorzag. Overvallen, meer bruin op straat, alwéér een moord en ook de politici ruziën alsof het een traditioneel streekgebeuren is.

Het was met een vreemd gevoel dat ik enkele maanden terug verhuisde naar mijn geboortestreek. Op enkele meters van de parochiezaal waar ik mijn eerste meisje kuste, dichtbij het voetbalveld waar ik voor de eerste keer scoorde. Ouderen op een bankje noemt men hier ‘een gezellige volksbuurt waar iedereen nog iedereen kent’. Maar zet hetzelfde aantal mensen op een bankje terwijl ze 50 jaar jonger zijn, en je hebt een probleemsituatie. Perceptie hé!

Natuurlijk gaan jongeren niet braafjes naast elkaar zitten op het bankje. Dat is zo niet-cool! En cool zijn is, perceptiegewijs, absoluut belangrijk op die leeftijd. Maar om dat leuningzitten nu te bestraffen met een GAS-boete? Niemand op het idee gekomen om straatmeubilair te ontwerpen waar je wel cool op kan zitten wezen? Het is maar een idee! Benieuwd welke banken de Benidorm Bastards dan zullen uitkiezen…

Hoe dan ook, deze blogger wandelde op een koude winteravond door een rustige dreef met zijn grote liefde Dora. Al snel hadden we hem in de smiezen. Zittend op de leuning van een bank, pet scheef op het hoofd en een indringende geur die ons tegemoet walmde. Overduidelijk niet gewoon tabak. Dichterbij konden we meegenieten van agressieve rap over moordpartijen in verdoken achterbuurten. Ondanks Dora -toch wel 60 kilogram- schreeuwden de krantenkoppen in het achterhoofd: onveiligheid, angst, help! De pas iets versneld, maar na een korte knik: een verrassend vriendelijke ‘goedenavond’! Stomverbaasd smeet ik een vlotte begroeting terug.

Ik hou van deze stad. Als zelfs de hangjongeren al goedenavond zeggen? De perceptie kan de vuilbak in. Iedereen vriendelijk! Vanaf nu zijn de codewoorden actie en reactie. Tim groet ’s morgens de dingen en de mensen! Doen jullie mee?