U bent hier

Mens sana

Bijna twintig jaar geleden functioneerde ik het best op chocolade, chips en cola. En mistroostigheid. Ik was journalist en werkte het liefst als het donker was of alweer licht begon te worden. De stress van de deadline (vr)at ik weg en in mijn vrije tijd waagde ik me aan gedichten en kortverhalen. Liefdesverdriet, een voetbalnederlaag of een laattijdige puber-blues brachten me tot de beste teksten. Zwartgalligheid dreef me naar ongekende hoogtes. Mijn motto toen? Happy people have no stories!

Vandaag gooi ik het over een andere boeg. Ik kan geen mensen enthousiasmeren als ik niet goed in mijn vel zit. Ik slaag er niet in om scherpe analyses te maken op een management-overleg na een te korte nacht. En het is al helemaal een utopie om vlot te onderhandelen met mijn gezicht op onweer en energiepeil op negatief.

Wat ik anders doe? Gezond(er) eten en elke dag wat sporten. In het begin lijkt het een hele opgave -en dat is het ook een beetje. Maar het loont al snel de moeite. Ik word er gelukkig van, en word er beter door in m’n job. Daar ben ik heilig van overtuigd. Zonder heiliger dan de paus te zijn, natuurlijk. Met chocolade kan je me nog altijd een groot plezier doen.

Is een gezond lichaam enkel voor bedrijfsleiders belangrijk? Natuurlijk niet. Iedereen, elke persoon, elke collega heeft er baat bij 'happy' in een gezond lichaam te zitten. Voor ouders levert het meer kwali-tijd met de kinderen op, en het zorgt ongetwijfeld voor minder relationele ergernissen. Volgens mij leidt het zelfs tot minder zure reacties op internet-fora en tot minder verkeersagressie. Op bedrijfsvlak is het goed voor de efficiëntie. Minder burnouts. Minder kosten door absenteïsme. Iedereen wint!

Waarom doen bedrijven dan zo weinig om hun werknemers gezonder te maken? Ik vermoed dat het een kwestie van tijd is. De eerste ondernemingen die gezondheid en actief bewegen hoog op hun agenda zetten zijn al gespot. En wij doen enthousiast mee met ons bedrijf. Zo smullen we tegenwoordig bijvoorbeeld vaker van fruitsla, dan van koeken tijdens onze vergaderingen.  Ik hoop dat velen ons voorbeeld volgen.

Di Rupo lanceerde pas een ideetje: de 32-uren werkweek. Misschien kunnen we daar verder op borduren? Een werkweek van 38 uur, waarin we een keer met de collega’s gezond koken? Elke maand een psycholoog laten langskomen om mentale issues een juiste plaats te geven. Samen gaan joggen in het park?

Met wat geluk wordt hetzelfde werk in minder uren gepresteerd. De echte winst gaat dan niet naar de bedrijven, maar naar de medewerkers. Meer geluk voor iedereen. Een utopie of niet? De tijd zal het uitwijzen. Met kleine stapjes te zetten doe je alvast niets mis. Wie neemt mee het initiatief?

En nu, nu is het tijd om de loopschoenen aan te trekken. Lopen, zweten, lachen! Start!