U bent hier

Kracht of klacht van verandering?

Sommige politieke partijen gooien zich voluit in de strijd om verandering te preken. Laat dat nu net een aartsmoeilijke opdracht zijn. Veranderingen, of dat nu voor een organisatie, politieke partij of gewoon een kledingstijl of haarsnit is, het blijft altijd een beetje moeilijk en onwennig. Een status quo en de bijhorende stabiliteit geeft ons gemoedsrust. Hoeveel mensen eten niet jaren ongeteld hetzelfde ontbijt? Het is fijn om een gewoontedier te zijn. Is men in conservatief Vlaanderenland trouwens niet altijd een beetje wantrouwig ten opzichte van nieuwigheden en veranderingen? Of is, met de laatste cijfers van de verkiezingen in het achterhoofd, dit tij misschien toch wel aan het keren?

Als organisatie moet je pleiten voor verandering. Stilstaan is achteruitgaan. Zo herinner ik me nog levendig een van mijn allereerste leidinggevenden. De brave man was een eind in de vijftig, maar alle technologische snufjes hoefden voor hem niet meer zozeer. Hij had nog wel een mailadres gekregen van de ICT-mensen binnen het bedrijf, maar zijn secretaresse printte alle mails netjes uit en legde ze dan op zijn bureel. Ongezien, maar ook niet onlogisch als je bedenkt dat hij in de lagere school waarschijnlijk nog met lei en griffel heeft gewerkt.

En wat komt er de komende jaren nog op ons af? Nog maar net halfweg de dertig en ondergetekende voelt ook al af en toe dat die jobstudente wel heel erg snel is met die tabellen en multimedia-presentaties.

Absoluut een pleidooi voor jonge leidinggevenden dus. Of een tandem-job? De ervaren rot voor de zakelijke en andere wijsheden en de jonge ambitieuze kracht voor de voeling met de mogelijkheden en kansen binnen de maatschappij anno 2013. Bovenstaande is zeker ook een pleidooi voor continue bijscholing, hoor ik Fons Leroy en bij uitbreiding zijn ganse team bevestigen. Ze hebben gelijk, maar simpel is dat niet. Je leert nu eenmaal makkelijker als je jong bent.

Maar ook medewerkers kunnen veranderen. De brave stille kracht waar je altijd op kon rekenen wordt na 20 jaar door zijn vrouw, annex jeugdliefde, gedumpt. Na een periode van depressie is het nadien alle remmen los en beleeft de man zijn tweede jeugd. Het werk komt plots niet meer op de eerste plaats. Net zoals de jongedame die je al snel de term ‘young potential’ op het bevallige lijf had geplakt. Een of andere man op een wit paard of in een Audi A4 en een plots opduikende kinderwens doen haar prioriteiten al even snel van baanvak veranderen als die snelle bolide van zojuist. En als leidinggevende is het dus elke dag weer anticiperen, aanpassen, veranderen. Je gaat voor een continuïteit en een beleid op lange termijn, maar daar dat neemt niet weg dat je elke dag weer moet durven veranderen, aanpassen, bijsturen. Omdat de markt (bv. bpost), de klanten (bv. Electrabel), je eigen medewerkers het vragen, bijna eisen.

Veranderingen kunnen je inderdaad kracht geven. Maar het gevaar blijft dat een verandering niet op de juiste manier gekaderd wordt of tegen de juiste snelheid wordt doorgevoerd. Want je moet natuurlijk wel uitleggen waarom je verandert. Slaafs volgen is niet meer van deze tijd. Waarom veranderen we en ‘What’s in it for me?’ En als je te traag evolueert, word je langs alle kanten voorbijgestoken. Ga je te snel, dan ga je wellicht figuurlijk en misschien zelfs letterlijk overkop. En zo wordt die kracht al snel een klacht.

Koorddansen! En dat vergt kunde, visie en ook gewoon een grote portie geluk. Ene John Pemberton lanceerde eind 19de eeuw een stroperig drankje. Een of andere barman probeerde het een keer van smaak te veranderen en aan te lengen met koolzuurhoudend water. Coca Cola was geboren, de rest is geschiedenis. Benieuwd of het met Antwerpen ook zo’n vaart zal lopen!