U bent hier

Ik vis je, dikke mus!

vogelhuisjeDyslectische dierenliefde noemde ik bovenstaande oneliner. Vijf woordjes die het toenmalige meisje van mijn dromen het hof moesten maken. Natuurlijk kreeg ze een glimlach op haar lippen, maar uiteindelijk bleek haar prins op het witte paard een ingenieur en dus iemand met andere kwaliteiten dan rijmen en dichten. Ondertussen vormt ze een gelukkig gezinnetje met man en kinderen, op een plaats niet zo ver van hier. Genoeg over de liefde!

We maken het dyslectische bruggetje in functie van de interpretatie. We doen het allemaal, maar vaak verkeerd. Bijvoorbeeld: zonder de diagnose dyslectie zou je de foutschrijvende medemens zomaar beschuldigen van slordigheid. Of erger: van een verregaand gebrek aan intelligentie. Herkenbaar? Of die hippe nieuwkomer op de werkvloer die te laat komt op een vergadering. Ook daar kan het verwijt richting nonchalance of gebrek aan respect gaan. Maar misschien was diezelfde medewerker nog wel uiterst klantvriendelijk een vraag of een klacht aan het oplossen? En zitten je medewerkers op Facebook omdat ze het werk niet serieus nemen, of zijn ze al lang klaar met hun opdrachten en missen ze uitdaging of werkvolume? Niet onbelangrijk om weten me dunkt!

Elk gedrag heeft een reden, een achterliggende oorzaak. Dus moet je regelmatig vragen stellen. Waarom dit? Waarom dat? Een schrandere medewerker stelt die vragen trouwens ten gepaste tijde terug. Waarom doen we dit zus? Waarom pakken we dit zo aan? Dat houdt de leidinggevende scherp. Hij moet perfect weten waarom hij bepaalde dingen op een welbepaalde manier wil zien gebeuren. Zelfs managers die ver onder de 290.000 euro per jaar verdienen, moeten kunnen antwoorden…

Veroordeel gedrag niet te snel. Zelfs niet na het stellen van de waarom-vraag? Het lijzige stemmetje van Filip Geubels zal in de opleiding klantvriendelijkheid van Colruyt niet meteen op gejuich onthaald zijn. Was deze jongeman wel enthousiast genoeg? Deed hij zijn job wel graag? Had hij lak aan zijn klanten, of de mensen die zijn loon betaalden? Of was zijn stem gewoon zo? Dat moet je juist interpreteren. En laat het nu net dat stemmetje zijn dat de komiek momenteel zijn meerwaarde en succes biedt. Het kan dus verkeren.

Terwijl ik deze blog schrijf, nip ik aan een cola zero (de lijn weet je wel), op een idyllisch terras in de Provence. Tegenover mij zit een CEO die vermoedelijk meer verdient dan 290.000 euro per jaar. Hij is niet de geldwolf waar al die lezersbrieven in de kranten over gaan. Hij is niet die crapuleuze ondernemer die op kap van de arme werkmens Dagobert Duck-gewijs elke ochtend zijn baantjes trekt in een geldbad. Het is een doorsnee man waarmee ik leuter en filosofeer over voetbal, de liefde en de zin van het leven. Dit is althans mijn interpretatie.

De voorbije tien jaar timmerde hij keihard aan de weg. Ondertussen stelt hij 3.000 mensen tewerk. En zelfs op dat idyllische terras is hij bezig met het welzijn van die gezinnen, met de toekomst, met vooruitzien en met heel veel dingen behalve geld. Hij is nog altijd diezelfde gast die flauwe grappen uithaalt en niet kan winnen met vier op een rij. Hij wordt geleefd, en wordt daar dus extreem goed voor betaald. Maar de rekening van die 3.000 gezinnen klopt wel op het einde van de maand. Een standbeeld is overdreven, maar dat is de schandpaal ook. Zoals hij zouden er meer moeten zijn. Als vriend én als ondernemer. Meer ondernemers en minder politici, zou de werkloosheid dan dalen?

Ondernemers en CEO’s krijgen pek en veren, Tom Boonen bloemen en kussen op een podium. De juiste interpretatie blijft belangrijk. Voor alle duidelijkheid, Tim is fan van beide. De ene zorgt voor brood, de andere voor spelen. En zo zijn we op dat terras, waar de wereld net iets trager draait, plots toch weer op toerental. Hoog tijd om af te sluiten. We kwamen om te ontspannen. We proberen het werk en de verantwoordelijkheid als reisgezel te bannen. Brood en spelen wordt stokbrood en petanque. Weinig interpretatie nodig, het is wat het is! Ça suffit!