U bent hier

De werkvloer is als mojito

mojito

Ervaren medewerkers zijn te duur en jonge werkkrachten hebben geen ervaring. Het is een cliché dat nog steeds leeft op de arbeidsmarkt. Terwijl: volgens mij heb je net vooral een goede en juiste mix nodig om je onderneming te laten bloeien. Diversiteit houdt je scherp en verbreedt je invalshoeken. Een bedrijf moet goed gemixt zijn, zoals een lekkere mojito. En er mogen best wat 'speciallekes' bij zijn. Want geef toe, zo'n parasolletje en suikerrandje geven toch net dat ietsje meer? Ik spreek uit ervaring: in mijn dienstenonderneming werken mannen en vrouwen tussen 19 en 69 jaar van maar liefst 42 nationaliteiten. Goeie cocktail, en vooral: geweldig boeiend!

Er wordt wel eens gezegd dat we te veel belang hechten aan ervaring. Is werkervaring dan niet belangrijk? Toch wel, maar volgens mij is vooral levenservaring een absolute troef. Recent hoorde ik het verhaal van ex-veldrijder Sven Nys. Een jonge toeschouwer had bier naar hem gegooid. Nys spelde hem de les, en werd de hemel in geprezen voor z’n reactie. De jongen moest door het stof. Een paar jaar eerder reageerde collega-veldrijder Bart Wellens bij een soortgelijk incident met een trap. Resultaat: een schorsing voor de sportman en de toeschouwer ging vrijuit. Het zal wel met persoonlijkheid te maken hebben, maar volgens mij ook met ervaring. Zou Nys een paar jaar geleden niet anders gereageerd hebben, denk je?

Of: ik hoorde onlangs een familielid het woord nemen in uiterst moeilijke omstandigheden. Wijs, waardig en met de juiste toon. Ik ben er nog steeds van onder de indruk. Waren die woorden twintig jaar geleden hetzelfde? Ik vermoed van niet. 

En toch kom je ook met jong enthousiasme heel ver. Dat mag gerust met wat overmoed, dat hoort erbij. Net zoals fouten maken. Je leert het snelst door tegen de muur te lopen. Ik kan het weten. Ik zou er een hele blog, wat zeg ik, een heel boek over kunnen schrijven!

Beide doelgroepen, jong en oud, hebben hun troeven. Nu mijn veertigste verjaardag achter de rug is vraag ik me soms af bij welke groep ik hoor. Het lijkt me vrij duidelijk: in mijn hoofd ben ik nog altijd 22. Ik kom dus nog altijd in aanmerking voor de banenplannen voor de tewerkstelling van jongeren. Ja toch?