U bent hier

De rugzak

Gisteren mocht deze jongeman, op een wel heel erg fijne lentedag, een lezing geven in een plaatselijke middelbare school. Vanaf het moment dat ik de schoolpoort doorstapte, werd ik terug in de tijd gekatapulteerd: de grote ruimtes, de geuren die er hangen, de geplogenheden van een schoolgemeenschap, het onvermijdelijke belsignaal. Er verandert weinig tot niets. In de aanwezige klassen kon ik namen plakken op de types die ik ooit in mijn eigen klas ontmoette. De stille, de aandachtshoer, de verlegen primus en de babbelkous. De jeugd van tegenwoordig blijft hetzelfde. Toevallig liep ik er ook een leerkracht uit mijn eigen middelbare schooltijd tegen het lijf: de man die mij tevergeefs het nut van vergelijkingen en parabolen probeerde bij te brengen. Hij was nog geen haar veranderd, en ik weet eigenlijk niet of dat een compliment behoort te zijn. Zou ik in 2023 dezelfde Tim willen zijn? Ik denk er nog even over na.

Om in het schoolthema te blijven: klasreünies! Na de gebruikelijke ‘wat doe je?’ en ‘getrouwd en kinderen?’ weet je vaak binnen de vijf minuten waarom je met de persoon in kwestie geen contact meer hebt gehouden. Saai, niet interessant of ronduit irritant. Kan gebeuren, is niet erg, het kan niet met iedereen even goed klikken. Gelukkig gaan de gesprekken in die opgelapte eetzaal af en toe ook wat verder. Bij een goedkope cava en een nootje is het niet altijd slecht babbelen met het meisje waar je ooit nog smoor op was. Na allemaal het testament van onze jeugd gemaakt te hebben, valt het op dat de snelweg van het leven voor iedereen wel wat verkeerde afslagen of klapbanden met zich heeft meegebracht. Scheidingen, ziektes, verslavingen, ontslag… Onheil in allerlei maten en gewichten. ‘Het leven zoals het is. Zesde economische, 1994’.

Zoveel jaren na een onbezorgde schoolperiode -buiten die onverwachte overhoringen van die kerel van Frans- hebben we allemaal onze rugzak. Zonder uitzonderingen. Iedereen een andere inhoud, maar iedereen een rugzak. En dan pas vallen de verschillen op. Sommigen kreunen onder het gewicht. Anderen zijn gezwicht en gekraakt. En sommigen hebben de rug gerecht en gaan vastberaden door. We vellen geen oordeel, maar het excuus brengt ons niet dichter bij huis. Nieuwe kansen zullen zich aanbieden, maar je moet ze zien. Zij die met de kop in de grond lopen, zien ze niet, zullen ze niet grijpen. Mijn bescheiden mening, want ieders rugzak is anders…

Maar de ene rugzak kan misschien wel de andere verlichten. Heilzaam onderweg, met de rugzak. Zonder tijd, zonder druk. Langs kronkelende wegen, onbetreden paden, offline, de confrontatie met jezelf. Het helpt om na te denken, te mijmeren, te verwerken, te overpeinzen, ver weg van de wereld die gewoon even wat te snel draait. Nieuwe mensen op je pad, andere inzichten. In Bali kan je het doen met mooi weer, maar ook een dodentocht in Bornem -al dan niet met rugzak- kan heilzaam zijn. En moest de trip de ziel niet verlichten, dan heb je in ieder geval een mooi verhaal op een volgende klasreünie. Stuur gerust een kaartje! Tot ergens onderweg!