U bent hier

Bloed, zweet en tranen

De musical is beter dan de film. Het leven van André Hazes wordt in ‘zijn’ film niet van de meest fijnzinnige en positieve kant belicht. Beide stukken kennen wel overeenkomsten: zijn vurige liefde voor de wel erg veel jongere Rachel, maar ook zijn angst. De man zette duizenden concertzalen in lichterlaaie, verkocht nog meer platen (ja in die tijd waren het nog langspeelplaten) en zovelen kweelden zijn teksten uit volle borst mee. En toch had André angst. Wat zouden de mensen vinden van dat nieuwe nummer? Ik moet me toch alweer bewijzen. Stel je voor dat ze het niets vinden. Zullen we ook deze keer genoeg tickets aan de man krijgen? Wat als de zaal Hazes gewoon beu is?

Ik ben iets minder bekend dan deze legendarische Nederlander -en ik zal hopelijk niet zo’n drankprobleem ontwikkelen- maar zijn gevoel van onzekerheid, van een klein beetje angst, vind ik heel herkenbaar. Jij ook? Wat willen we toch graag de goedkeuring en appreciatie van anderen. Over een project op het werk, de voorstelling van de nieuwe vriendin bij de vrienden en uiteraard die nieuwe visschotel die je voor het eerste klaarmaakt. Zelfs de meest zelfzekeren onder ons…

Achttien maanden werkte ik met diverse medewerkers aan een unieke campagne rond veiligheid op de werkvloer. Bloed, zweet en tranen, maar ook veel verschillende meningen, koerswijzigingen en aha-erlebnissen waren ons deel. Dan kwam de dag des oordeels. Diep in mijn hart was ik fier op het resultaat. Maar toch. Onze WOTCA-campagne die over veiligheid ging, kreeg een naam die verwees naar sterke drank. Blunder van formaat, of geniale vondst? De laatste dagen werd nog aan details geschaafd. Genoeg geschaafd? Het eindresultaat was origineel, creatief, verrassend en bovenal professioneel. Te anders? Te vernieuwend? Ongezien in de wereld van de dienstencheques? Die paar dingetjes die op het nippertje nog geregeld moesten worden, voedden mijn onzekerheid. Wat als…? Gelukkig waren de eerste reacties van het testpubliek oké. Trots en angst waren even weer in evenwicht. En toen kwam het punt waarop ik niet meer terug kon. De pers werd uitgenodigd, mijn beste relaties in het werkveld en collega’s waren er. Affiches hingen.

De lichten gingen aan, het publiek scandeerde ‘André, André’. Het eerste nummer, de eerste woordjes tot het publiek. Meezingmomentje met ‘Een beetje verliefd’. De eerste twee filmpjes werden losgelaten op het publiek. Een intieme versie van ‘De Vlieger’. Een afsluitend woord van de speciale gast van de dag en dan het allerlaatste bisnummer. De woorden stierven uit, het applaus volgde. Nog twee seconden afwachten of het niet gewoon uit beleefdheid was. NEEN, natuurlijk niet. De complimenten waren gemeend. De last van de schouders.

Dat hebben we verdorie goed gedaan. De Wotca-campagne is positief onthaald en kan gelanceerd worden. Ik deed het niet voor het applaus, wel voor de eer. Maar toch. Iedereen wil slagen, iedereen kent een beetje de onzekerheid en de angst. En wat dan nog! Het applaus was heerlijk, de afgang leerrijk. Bijna twintig jaar geleden kondigde ondergetekende die bekende soap-actrice voor een volle zaal helemaal verkeerd aan. De dasmicrofoon brak af en het licht ging te vroeg aan. De punten van de jury waren vriendelijk. Nooit zoveel geleerd als die avond. Details zijn belangrijk. En bovendien, het neemt nu de angst weg, want zo erg als die avond zal het wellicht nooit meer worden.

Hazes was geen held voor me, maar hij heeft wel mooie liedjes gemaakt. Mijn grote held is er al twintig jaar niet meer. Maar ondertussen ik ben weer vol zelfvertrouwen onderweg naar nieuwe uitdagingen, groei, efficiëntie, een jubileumjaar. Genoeg werk op de plank, onbevreesd vooruit nu!