U bent hier

7.500 zoenen!

Na de storm rond Didier Bellens mag het métier van CEO nog weleens in een positief daglicht gezet worden. En dan is Luc Hooybergs de ideale figuur om in de kijker te plaatsen. Dankzij een nieuw Vier-programma komen we te weten dat deze bedrijfsleider van Nike met de jaarwisseling alle 2.500 medewerkers van zijn bedrijf persoonlijk zijn beste wensen gaat overmaken.

Als we uitgaan van een gelijke verdeling tussen de sexen, komt dit neer op 3.750 nieuwjaarskussen. Of als er zoals in het Antwerpse of over de taalgrens ook gekust wordt tussen mannen, 7.500 zoenen. Wat een prestatie! Met zijn tocht langs alle ploegen en afdelingen maakt hij mensen belangrijk. Stuk voor stuk, één voor één. Prachtig! Ik vermoed dat met elke kus het respect voor Luc groeit.

Als ik in de raad van bestuur van Nike zou zetelen, ik gaf hem opslag of promotie. Of misschien dat postje bij Belgacom?

Als leidinggevende in een bedrijf krijg je vaak te maken met het leraren-syndroom. De ‘stoute’ kindjes ken je vanaf de eerste dag bij naam. Er volgen babbels, opvolgingsgesprekken, evaluaties. Een grote portie aandacht en energie. De brave kindjes doen anoniem hun best. Soms krijgen ze een schouderklopje, maar al te vaak worden ze verdrongen door hun rebelse klasgenootjes.

Dat is het lot van de hardwerkende, voorbeeldige leerling en werknemer. Ook daarom is het nieuwjaarsgebaar van Luc zo belangrijk. Iedereen komt aan bod. Deze heel persoonlijke boodschap zegt zoveel meer dan een cadeautje dat de secretaresse bestelt voor alle medewerkers, vaak zonder inbreng van haar baas. “Koop maar wat en maak het niet te duur!” Persoonlijke aandacht doet mensen groeien en bloeien. Een plantje zonder water en licht daarentegen…

In mijn bedrijf staat de teller van het aantal medewerkers op bijna 700. De eerste honderden passeerden bij een sollicitatie nog langs mijn bureau. Het doet me deugd deze ‘anciens’ tijdens opleidingen, op personeelsfeesten, op kantoor of in de Colruyt bij het kiezen van ontbijtgranen tegen het lijf te lopen en een babbeltje te slaan. Maar de nieuwe lading gemotiveerde dames en heren is mij redelijk onbekend, en vice versa. Ik ben 'die meneer uit de onthaalmap'. Misschien dat ik sommigen onder hen in diezelfde Colruyt ongewild passeer, zonder vriendelijke babbel. Ook hier weer het leraren-syndroom: sommigen ken ik wel, maar om speciale redenen. Al deze collega’s werken op meer dan 3.500 locaties in de regio, waardoor het collegiaal contact miniem is. Een gemiste kans, een gemis. Als mens en als CEO. Niemand kan immers een betere input geven over de werkvloer, dan de mensen op de vloer zelve.

Een strijdplan dringt zich op. Luc blijft het voorbeeld. Een trektocht langs 700 woningen? Een nieuwjaarscafé bij me thuis? En ga ik me aanpassen aan de moedertaal van de betrokken collega? En wat gaat mijn dokter zeggen van zoveel kussen op korte tijd? Een missie die kan slagen?

Nog een grote maand tot Nieuwjaar. Suggesties en ideetjes meer dan welkom. Tim bereidt zich voor!