U bent hier

Bedrijfsleider Tim - juli 2020

35.000. Dit getal refereert gelukkig niet naar nieuwe besmettingen of overlijdens in Covid-tijden.

Het getal kwam me ter ore nadat ik een artikel in de krant las over de moeilijke tijden van de modegroep rond Brantano.

In het stuk werd de topman redelijk met de grond gelijk gemaakt en werd zelfs zijn scouts-totem 'ambitieuze arend' erbij gehaald.

Nu, in een ver verleden werkte ik ook nog voor een krant. Ik begrijp de insteek van de journalist wel.

Laat ik even terugkomen op het getal 35 000. Uit onderzoek blijkt dat dit het aantal keuzes is dat een mens dagelijks maakt. Gelukkig moet je niet over elke beslissing lang nadenken. De dag zou te kort zijn.

Als bedrijfsleider zou je dan weer 137 belangrijke beslissingen per week moeten nemen. Dat is op zich niet zo verwonderlijk, daarvoor worden bedrijfsleiders ook aangesteld. Om te beslissen, te sturen, te
kiezen.

Maar wel opmerkelijk is dat bedrijfsleiders de helft van hun beslissingen binnen de 9 minuten nemen. Verrassend toch?

Conclusie van meer dan 1 wetenschapper is dat ons brein heel veel binnenwegen gebruikt als het aankomt op beslissingen nemen.

We denken soms wel dat we goed hebben nagedacht over de pro's en contra's van iets, maar eigenlijk bedotten we onszelf daar maar mee. 

Het stemt tot nadenken. Waar zit het verschil tussen bedrijfleiders die wel vaak de beslissingen en keuzes maken die goed uitdraaien, en bedrijfsleiders die de verkeerde beslissingen en keuzes maken?

De theorie daarrond kan je lezen in meer dan honderden managementboeken, maar ik verwijs er gewoon maar even naar om die 'ambitieuze arend' uit de wind te zetten.

Ook hij maakt dezelfde hoeveelheid beslissingen en ongetwijfeld ook naar best vermogen en met goede bedoelingen.

Dat het niet altijd uitdraait zoals gehoopt, verwacht of gedacht, dat hoort er gewoon bij.

De gevolgen van foute beslissingen zijn uiteraard niet min. Maar het lijkt me toch beter om ten onder te gaan als ambitieuze arend dan als laffe luiaard.

Gepost op 6 juli 2020

Ik dacht halverwege maart dat ik eindelijk tijd zou hebben om mijn garage op te ruimen, meer te sporten en in mijn hangmat aan die stapel boeken te beginnen.

Jammer, maar helaas! Hopelijk was dit mijn zwaarste misrekening uit deze hele coronaperiode.

 

De overheid sloot de sector van de dienstencheques niet, dus waren we verplicht om zelf die beslissing te nemen. Heftig! Intens!

Zoveel factoren, zoveel onduidelijkheid en onzekerheid. Een paar weken later moesten we ook weer zelf de beslissing nemen om de dienstverlening terug op te starten. Heftig, intens, bis!

Als ondernemer neem je wel vaker beslissingen die niet makkelijk zijn. Ja zeggen tegen een investering, een aanwerving, een ontslag… Maar deze keer was het toch anders. Moeilijker.

Beslissingen nemen is ook feiten afwegen en risico's inschatten. In dit coronatijdperk zijn de feiten vaak onduidelijk en de risico's groter dan ooit.

De gezondheid van je collega's en klanten is belangrijker dan wat dan ook. 

In de voorbije 15 jaar dat we ons bedrijf opbouwden, kon ik het aantal slapeloze nachten op 1 hand tellen.

Dat was nu wel anders. Intern waren er boeiende overlegmomenten met pro en contra. Extern pols je bekwame compagnons met kennis van zake. Je legt puzzelstukken samen, wikt en weegt. 

Uiteindelijk moet de beslissing vallen en ben je de enige die dat moet doen. Intens, heftig, tris!

De grote hulplijn in het doorhakken van de knoop vond ik niet in mijn onopgeruimde garage of in de stapel managementboeken naast mijn hangmat in de tuin.

De leidraad vond ik gewoon in de schuif van mijn bureau. Een simpel A4'tje met daarop de missie en visie van het bedrijf inclusief bijhorende waarden en normen.

De krachtlijnen van de beslissing die in mijn hoofd zat, toetste ik af aan datgene dat we jaren geleden op papier hebben gezet.

Of het de beste of juiste beslissing was, zullen we nooit weten, maar ik nam de beslissing wel op basis van alles waar we voor staan.

In eer en geweten kan ik in de spiegel kijken.

Het kan een tip zijn voor iedereen die deze dagen grote of kleine beslissingen moet nemen.

Ondertussen is het gewoon accepteren wat er allemaal gebeurt in ons leven, privé en professioneel.

Hoe vreemd de tijden ook zijn, elke dag vind ik ook wel positieve dingetjes in deze andere manier van leven.

En die garage, dat sporten, die boeken en die hangmat...

Ik hoop dat het er nog van komt en dat het me kan opladen voor de volgende ronde met heftige beslissingen.

En dan komt alles echt weer goed, op wat voor manier dan ook!

Gepost op 6 juli 2020

Was je de voorbije weken ook aan de buis gekluisterd tijdens 'Kamp Waes'? Dan kan je je de volgende beelden vast nog wel herinneringen.

De deelnemers die een loodzware loopproef afwerken en bij elke stop te horen kregen dat het nog niet het eindpunt was.

Hetzelfde scenario met de gijzelingsproef. Niemand wist hoelang de proef zou duren. Twee 'special forces in spe' spraken over opgeven net voor de finish.

Uiteraard pasten deze proeven in een draaiboek waar deelnemers doelbewust worden getest.

In een bedrijfscontext zou deze aanpak ongepast en onproductief zijn en toch gebeurt het vaker dan we denken.

Directies en andere leidinggevenden communiceren te vaak te weinig over wat de plannen, vooruitzichten, doelstellingen en verwachtingen zijn. Ze gaan ervan uit dat de medewerkers weten wat gedaan en er niet van wakker liggen. Fout gedacht, mijn gedacht!

Een vage communicatie leidt tot desinteresse, opstandigheid, mindere prestaties en -zoals bij Kamp Waes- zelfs tot bijna of helemaal opgeven.

In de chocoladefabriek weten ze in deze periode dat er overuren moeten gedraaid worden in aanloop naar Pasen. Duidelijk! Als je echter je medewerkers diezelfde overuren laat draaien zonder duidelijk aanwijsbare reden en zonder welomschreven eindpunt krijg je gegarandeerd ellende.

Ooit kregen we van een voetbaltrainer een loodzware oefening zonder tijdslimiet. Gevolg was dat iedereen ging doseren en temporiseren, want met die vreemde snuiter wist je maar nooit.

Had hij gezegd dat het over 25 minuten ging, dan hadden we er die laatste 10 minuten als 'trouwe soldaten' alles nog weleens uitgeperst. Gemiste kans!

Is het dan altijd aan het management of de betrokken leidinggevende om de communicatie op gang te trekken? Hij zou er er in ieder over moeten waken dat het duidelijkheid troef is op de werkvloer.

Maar het is natuurlijk ook niet mogelijk om elke minuut van de dag over wisselende zaken te communiceren. Ook leidinggevenden zijn geen onoverwinnelijke speciale eenheden.

Een open gesprekscultuur kan een reddingsboei zijn. In een open cultuur kan en mag er alles gevraagd worden. Zit je met iets? Zie je ergens het nut niet van in? Denk je dat iets op een bepaalde manier anders en beter kan?

Dan is het fijn om te weten bij wie je moet zijn en dat je ook effectief in overleg kan gaan met die persoon. Dat zorgt voor rust, duidelijkheid en vertrouwen. Maar elke betrokkene moet dan wel zijn communicatie-verantwoordelijkheid opnemen in het verhaal. 

Als iets gezegd wordt, kan het gehoord worden. En als het gehoord wordt, kan het begrepen worden. Begrijpen leidt dan tot akkoord gaan en pas dan kan iets gedaan worden. (Communicatiemuur Dervaux & De Sadeleer)

Zelf verkies ik dus duidelijk Kamp Communicatie boven Kamp Waes waar deelnemers geen keuze hadden om akkoord te gaan.

Of er in de leidinggevende skills van Fly en Stijn ook inspiratie zit om toe te passen op mijn werkvloer, daar moet ik nog even over nadenken. Maar andersom valt er zeker inspiratie te rapen. Ingerukt mars

Gepost op 6 juli 2020

Al meer dan tien jaar waren we collega's tot iemand het ons 'out of the blue' voor de voeten wierp 'Zijn jullie vrienden?'.

Ik had er nog nooit over nagedacht. Ieders definitie van vriendschap is dan ook anders. Als vrienden zijn betekent dat je te allen tijde loyaal bent, dan zou het een ja zijn.

Als het betekent dat je bij elkaar de deur platloopt of alle feestjes samen afschuimt, dan toch wel een neen.

En er zijn nog zoveel andere facetten en criteria die een vriendschapsband definiëren.

Ik denk dat ik niet echt een duidelijk antwoord gegeven heb op de vraag.

Van relaties zeggen ze weleens dat je ze beter vermijdt op de werkvloer. Ook al leert zoveel procent van de koppels mekaar kennen op de werkvloer. Er zou gedoe van komen als het uitgaat enzovoort.

Maar hoe zit dat dan met vriendschappen? Want die kunnen toch ook 'uitgaan'?

Vriendschappen op de werkvloer kunnen bepaalde beslissingen moeilijker maken. Of vergaderingen sturen of beïnvloeden want het vergt heel wat maturiteit om de blinde vlek van vriendschap weg te poetsen als er een heikel onderwerp aan bod komt.

Maar vriendschapsbanden kunnen een team ook naar ongekende hoogtes brengen. Samen aan die kar trekken, samen moeilijke zaken aanpakken of samen met veel schwung en dynamiek elke dag weer blijgezind aan de dag starten. Absoluut een meerwaarde!

Wegen de pluspunten harder door dan de mogelijke risico's? En had iemand ooit niet eens gezegd dat je problemen moet oplossen als ze zich stellen?

Een bijzonder aandachtspunt van vriendschap blijft deze tussen collega's op verschillende niveaus. Is het aangewezen om een hechte band te creëren met leidinggevenden of ondergeschikten? Of is deze band bij voorbaat bestemd om ooit zwaar onder vuur te liggen?

In mijn professionele carrière maakte ik het al een aantal keren mee. Een verschil in visie over ondernemen zorgde voor een fikse ruzie inclusief wijzend vingertje en een definitief einde van een vriendschapsband.

Bij een ander ging het dan weer over de taakverdeling die zorgde voor het officieel ontvrienden op sociale media. Jammer, jammer, jammer! En alweer een ander, tja, een ontslag meedelen blijft altijd precair. Hoe onvermijdelijk het ook was, hoe sociaalvoelend we het ook aanpakten. Zelfs op het proficiat-berichtje na haar bevalling kwam geen antwoord meer.

En dat voelt heel erg jammer en ongelukkig aan. Want het maakt dat je als ondernemer soms voorzichtiger wordt in je keuzes. En het maakt ook dat het gezegde 'lonely at the top' vermoedelijk af en toe haar waarheid kent.

Los van bovenstaande gevallen mag ik echter op dit eigenste moment absoluut niet klagen. Ik denk niet na over hoe ik mijn relatie met mijn huidige compagnons of collega's benoem, maar het voelt heel erg respectvol, vertrouwd en relaxed aan.

In deze warme eindejaartijd vind ik dat alvast een geruststellende gedachte waar ik met plezier op ga klinken, samen met familie… en vrienden!

Gepost op 6 juli 2020