U bent hier

Bedrijfsleider Tim

© Shutterstock

35.000. Dit getal refereert gelukkig niet naar nieuwe besmettingen of overlijdens in Covid-tijden.

Het getal kwam me ter ore nadat ik een artikel in de krant las over de moeilijke tijden van de modegroep rond Brantano.

In het stuk werd de topman redelijk met de grond gelijk gemaakt en werd zelfs zijn scouts-totem 'ambitieuze arend' erbij gehaald.

Nu, in een ver verleden werkte ik ook nog voor een krant. Ik begrijp de insteek van de journalist wel.

Laat ik even terugkomen op het getal 35 000. Uit onderzoek blijkt dat dit het aantal keuzes is dat een mens dagelijks maakt. Gelukkig moet je niet over elke beslissing lang nadenken. De dag zou te kort zijn.

Als bedrijfsleider zou je dan weer 137 belangrijke beslissingen per week moeten nemen. Dat is op zich niet zo verwonderlijk, daarvoor worden bedrijfsleiders ook aangesteld. Om te beslissen, te sturen, te
kiezen.

Maar wel opmerkelijk is dat bedrijfsleiders de helft van hun beslissingen binnen de 9 minuten nemen. Verrassend toch?

Conclusie van meer dan 1 wetenschapper is dat ons brein heel veel binnenwegen gebruikt als het aankomt op beslissingen nemen.

We denken soms wel dat we goed hebben nagedacht over de pro's en contra's van iets, maar eigenlijk bedotten we onszelf daar maar mee. 

Het stemt tot nadenken. Waar zit het verschil tussen bedrijfleiders die wel vaak de beslissingen en keuzes maken die goed uitdraaien, en bedrijfsleiders die de verkeerde beslissingen en keuzes maken?

De theorie daarrond kan je lezen in meer dan honderden managementboeken, maar ik verwijs er gewoon maar even naar om die 'ambitieuze arend' uit de wind te zetten.

Ook hij maakt dezelfde hoeveelheid beslissingen en ongetwijfeld ook naar best vermogen en met goede bedoelingen.

Dat het niet altijd uitdraait zoals gehoopt, verwacht of gedacht, dat hoort er gewoon bij.

De gevolgen van foute beslissingen zijn uiteraard niet min. Maar het lijkt me toch beter om ten onder te gaan als ambitieuze arend dan als laffe luiaard.

Gepost op 6 juli 2020

Ik dacht halverwege maart dat ik eindelijk tijd zou hebben om mijn garage op te ruimen, meer te sporten en in mijn hangmat aan die stapel boeken te beginnen.

Jammer, maar helaas! Hopelijk was dit mijn zwaarste misrekening uit deze hele coronaperiode.

 

De overheid sloot de sector van de dienstencheques niet, dus waren we verplicht om zelf die beslissing te nemen. Heftig! Intens!

Zoveel factoren, zoveel onduidelijkheid en onzekerheid. Een paar weken later moesten we ook weer zelf de beslissing nemen om de dienstverlening terug op te starten. Heftig, intens, bis!

Als ondernemer neem je wel vaker beslissingen die niet makkelijk zijn. Ja zeggen tegen een investering, een aanwerving, een ontslag… Maar deze keer was het toch anders. Moeilijker.

Beslissingen nemen is ook feiten afwegen en risico's inschatten. In dit coronatijdperk zijn de feiten vaak onduidelijk en de risico's groter dan ooit.

De gezondheid van je collega's en klanten is belangrijker dan wat dan ook. 

In de voorbije 15 jaar dat we ons bedrijf opbouwden, kon ik het aantal slapeloze nachten op 1 hand tellen.

Dat was nu wel anders. Intern waren er boeiende overlegmomenten met pro en contra. Extern pols je bekwame compagnons met kennis van zake. Je legt puzzelstukken samen, wikt en weegt. 

Uiteindelijk moet de beslissing vallen en ben je de enige die dat moet doen. Intens, heftig, tris!

De grote hulplijn in het doorhakken van de knoop vond ik niet in mijn onopgeruimde garage of in de stapel managementboeken naast mijn hangmat in de tuin.

De leidraad vond ik gewoon in de schuif van mijn bureau. Een simpel A4'tje met daarop de missie en visie van het bedrijf inclusief bijhorende waarden en normen.

De krachtlijnen van de beslissing die in mijn hoofd zat, toetste ik af aan datgene dat we jaren geleden op papier hebben gezet.

Of het de beste of juiste beslissing was, zullen we nooit weten, maar ik nam de beslissing wel op basis van alles waar we voor staan.

In eer en geweten kan ik in de spiegel kijken.

Het kan een tip zijn voor iedereen die deze dagen grote of kleine beslissingen moet nemen.

Ondertussen is het gewoon accepteren wat er allemaal gebeurt in ons leven, privé en professioneel.

Hoe vreemd de tijden ook zijn, elke dag vind ik ook wel positieve dingetjes in deze andere manier van leven.

En die garage, dat sporten, die boeken en die hangmat...

Ik hoop dat het er nog van komt en dat het me kan opladen voor de volgende ronde met heftige beslissingen.

En dan komt alles echt weer goed, op wat voor manier dan ook!

Gepost op 6 juli 2020

Was je de voorbije weken ook aan de buis gekluisterd tijdens 'Kamp Waes'? Dan kan je je de volgende beelden vast nog wel herinneringen.

De deelnemers die een loodzware loopproef afwerken en bij elke stop te horen kregen dat het nog niet het eindpunt was.

Hetzelfde scenario met de gijzelingsproef. Niemand wist hoelang de proef zou duren. Twee 'special forces in spe' spraken over opgeven net voor de finish.

Uiteraard pasten deze proeven in een draaiboek waar deelnemers doelbewust worden getest.

In een bedrijfscontext zou deze aanpak ongepast en onproductief zijn en toch gebeurt het vaker dan we denken.

Directies en andere leidinggevenden communiceren te vaak te weinig over wat de plannen, vooruitzichten, doelstellingen en verwachtingen zijn. Ze gaan ervan uit dat de medewerkers weten wat gedaan en er niet van wakker liggen. Fout gedacht, mijn gedacht!

Een vage communicatie leidt tot desinteresse, opstandigheid, mindere prestaties en -zoals bij Kamp Waes- zelfs tot bijna of helemaal opgeven.

In de chocoladefabriek weten ze in deze periode dat er overuren moeten gedraaid worden in aanloop naar Pasen. Duidelijk! Als je echter je medewerkers diezelfde overuren laat draaien zonder duidelijk aanwijsbare reden en zonder welomschreven eindpunt krijg je gegarandeerd ellende.

Ooit kregen we van een voetbaltrainer een loodzware oefening zonder tijdslimiet. Gevolg was dat iedereen ging doseren en temporiseren, want met die vreemde snuiter wist je maar nooit.

Had hij gezegd dat het over 25 minuten ging, dan hadden we er die laatste 10 minuten als 'trouwe soldaten' alles nog weleens uitgeperst. Gemiste kans!

Is het dan altijd aan het management of de betrokken leidinggevende om de communicatie op gang te trekken? Hij zou er er in ieder over moeten waken dat het duidelijkheid troef is op de werkvloer.

Maar het is natuurlijk ook niet mogelijk om elke minuut van de dag over wisselende zaken te communiceren. Ook leidinggevenden zijn geen onoverwinnelijke speciale eenheden.

Een open gesprekscultuur kan een reddingsboei zijn. In een open cultuur kan en mag er alles gevraagd worden. Zit je met iets? Zie je ergens het nut niet van in? Denk je dat iets op een bepaalde manier anders en beter kan?

Dan is het fijn om te weten bij wie je moet zijn en dat je ook effectief in overleg kan gaan met die persoon. Dat zorgt voor rust, duidelijkheid en vertrouwen. Maar elke betrokkene moet dan wel zijn communicatie-verantwoordelijkheid opnemen in het verhaal. 

Als iets gezegd wordt, kan het gehoord worden. En als het gehoord wordt, kan het begrepen worden. Begrijpen leidt dan tot akkoord gaan en pas dan kan iets gedaan worden. (Communicatiemuur Dervaux & De Sadeleer)

Zelf verkies ik dus duidelijk Kamp Communicatie boven Kamp Waes waar deelnemers geen keuze hadden om akkoord te gaan.

Of er in de leidinggevende skills van Fly en Stijn ook inspiratie zit om toe te passen op mijn werkvloer, daar moet ik nog even over nadenken. Maar andersom valt er zeker inspiratie te rapen. Ingerukt mars

Gepost op 6 juli 2020

Al meer dan tien jaar waren we collega's tot iemand het ons 'out of the blue' voor de voeten wierp 'Zijn jullie vrienden?'.

Ik had er nog nooit over nagedacht. Ieders definitie van vriendschap is dan ook anders. Als vrienden zijn betekent dat je te allen tijde loyaal bent, dan zou het een ja zijn.

Als het betekent dat je bij elkaar de deur platloopt of alle feestjes samen afschuimt, dan toch wel een neen.

En er zijn nog zoveel andere facetten en criteria die een vriendschapsband definiëren.

Ik denk dat ik niet echt een duidelijk antwoord gegeven heb op de vraag.

Van relaties zeggen ze weleens dat je ze beter vermijdt op de werkvloer. Ook al leert zoveel procent van de koppels mekaar kennen op de werkvloer. Er zou gedoe van komen als het uitgaat enzovoort.

Maar hoe zit dat dan met vriendschappen? Want die kunnen toch ook 'uitgaan'?

Vriendschappen op de werkvloer kunnen bepaalde beslissingen moeilijker maken. Of vergaderingen sturen of beïnvloeden want het vergt heel wat maturiteit om de blinde vlek van vriendschap weg te poetsen als er een heikel onderwerp aan bod komt.

Maar vriendschapsbanden kunnen een team ook naar ongekende hoogtes brengen. Samen aan die kar trekken, samen moeilijke zaken aanpakken of samen met veel schwung en dynamiek elke dag weer blijgezind aan de dag starten. Absoluut een meerwaarde!

Wegen de pluspunten harder door dan de mogelijke risico's? En had iemand ooit niet eens gezegd dat je problemen moet oplossen als ze zich stellen?

Een bijzonder aandachtspunt van vriendschap blijft deze tussen collega's op verschillende niveaus. Is het aangewezen om een hechte band te creëren met leidinggevenden of ondergeschikten? Of is deze band bij voorbaat bestemd om ooit zwaar onder vuur te liggen?

In mijn professionele carrière maakte ik het al een aantal keren mee. Een verschil in visie over ondernemen zorgde voor een fikse ruzie inclusief wijzend vingertje en een definitief einde van een vriendschapsband.

Bij een ander ging het dan weer over de taakverdeling die zorgde voor het officieel ontvrienden op sociale media. Jammer, jammer, jammer! En alweer een ander, tja, een ontslag meedelen blijft altijd precair. Hoe onvermijdelijk het ook was, hoe sociaalvoelend we het ook aanpakten. Zelfs op het proficiat-berichtje na haar bevalling kwam geen antwoord meer.

En dat voelt heel erg jammer en ongelukkig aan. Want het maakt dat je als ondernemer soms voorzichtiger wordt in je keuzes. En het maakt ook dat het gezegde 'lonely at the top' vermoedelijk af en toe haar waarheid kent.

Los van bovenstaande gevallen mag ik echter op dit eigenste moment absoluut niet klagen. Ik denk niet na over hoe ik mijn relatie met mijn huidige compagnons of collega's benoem, maar het voelt heel erg respectvol, vertrouwd en relaxed aan.

In deze warme eindejaartijd vind ik dat alvast een geruststellende gedachte waar ik met plezier op ga klinken, samen met familie… en vrienden!

Gepost op 6 juli 2020
© Shutterstock

In het verwerven van vastgoed beweert men dat drie vuistregels naar succes leiden. Locatie, locatie, locatie!

Deze week zag ik drie mogelijke panden voor de opening van een nieuw dienstencheque-kantoor. Het was eenvoudig om de grondoppervlakte, prijs en staat van de panden te vergelijken, maar de waarde van de locatie inschatten was toch net iets lastiger.

Maar dit geheel terzijde. Ondertussen leerde ik dat ook buiten het vastgoed de locatie van een ontmoeting, gesprek of vergadering enorm bepalend kan zijn.

Zoveel jaar terug, alweer lang geleden, stond ik in pyjama in een ziekenhuisgang te luisteren naar een dokter die me vertelde over chemotherapie en overlevingskansen.

Ondertussen passeerde een verpleegster met een rammelende kar met het avondeten, zocht een bejaarde vrouw naarstig een vaas voor de bloemen van haar man en hoorde ik vanuit een kamer 2 kinderen mekaar de duvel aan doen. Misschien dat daar mijn ‘locatie’-fascinatie ontstaan is?

Ook in het dagelijks ondernemersleven lijkt het me gepast om te allen tijde na te denken over de juiste plaats voor een onderonsje. Zo wisten 2 leidinggevenden van ons team me te overtuigen van hun kunnen in een gezellige plaatselijke brasserie.

Binnen ons bedrijf zijn de wandelmeetings volop ingeburgerd en de strategische meetings doen we steevast op een toffe plek, ver weg van het operationeel strijdgewoel.

Even afstand nemen van het werken in het bedrijf om te werken aan het bedrijf. Al wordt dat door mail en smartphone moeilijker en moeilijker.

Misschien moeten we volgende keer een dorpje zonder wifi zoeken? Nu ik eraan denk: een van de beste coaching die ik ooit kreeg, was in Lapland, ver weg van digitale bereikbaarheid.

Lag dit aan de coach of de locatie? Ja Ben, het lag natuurlijk ook aan jou, maar zeker ook aan de omgeving.

Je kan het gegeven van locatie nog wat verder doortrekken. Welk plekje aan tafel, in het gras of in de wandelgroep neem je in? Wil je het voortouw nemen of net niet? Wil je afstand creëren of net niet?

Binnen ons bedrijf heb ik graag dat functionerings- en sollicitatiegesprekken niet letterlijk lijnrecht tegenover mekaar gedaan worden. Dat voelt zo afstandelijk aan.

Waar positioneer ik me? Je kan er ver in gaan. Misschien moet ik er ooit een boek in plaats van een blog over schrijven. Trouwens, als we op een feestje aankomen, schuifelen we toch ook strategisch naar de tafel om toch maar ‘toevallig’ naast de juiste leukerds te zitten? Dat doet u toch ook?

Deze blog schreef ik trouwens op mijn laptop op een van de laatste zonnige dagen van het jaar vanuit mijn hangmat in de tuin. Want ook om inspiratie te krijgen zijn er locaties, locaties, locaties.

© Shutterstock

In mijn vorige blog vertelde ik al over het gebrek aan voorbeelden in het bedrijfsleven.

Dan maar over het muurtje heen kijken om inspirerende voorbeelden te ontdekken.

Zo kom ik bij Eddie Vedder uit, frontman van Pearl Jam. En daar geef ik jullie graag drie goede redenen voor.

Je kan discussiëren over teksten en zangkwaliteit, maar ik zocht naar voorbeeldgedrag dat je ook in het bedrijfleven kan toepassen.

Passie en overtuiging

In 1992 speelde Pearl Jam op het podium van Pinkpop in Nederland. Kijk gerust even terug naar de fragmenten van ‘Alive’ en ‘Porch’. 

De blik in de ogen van Vedder, de passie en overtuiging... Als je iets wil bereiken moet je die grinta hebben. Geloof in wat je doet en brengt. De stoom zie je letterlijk uit zijn lijf komen.

En dat hij ook ‘out of the box’ durft denken en vanuit een televisiekraan het publiek induikt, ook dat moet je als ondernemer af en toe eens durven. Waauw!

Stabiliteit en zelfzorg

We spoelen jaren verder. Generatiegenoten van Vedder zijn veelvuldig de weg kwijtgeraakt onderweg. De druk van het succes is niet makkelijk te dragen, de verlokkingen van roem en geld zijn serieuze wolfijzers.

Sommige van zijn collega’s gingen figuurlijk én letterlijk ten onder aan drugs, de druk, geld, meningsverschillen en foute feestjes met foute vrouwen.

Eddie Vedder is nog altijd ‘alive’ en heeft het privéleven van een doorsnee man.

Om te ondernemen, te slagen en te blijven slagen heb je stabiliteit nodig en moet je goed voor jezelf zorgen.

Je kan pas presteren als je goed in je vel zit, als alles stabiel loopt.

Nederigheid en maatwerk

Als je als bedrijf of als persoon groot en succesvol wordt, kan je je makkelijk verschuilen achter begrippen als onverschilligheid, zelfgenoegzaamheid en desinteresse.

Vedder geeft anno 2019 soms live-optredens van 3 uur! En omdat hij weet dat enkele superfans verschillende optredens na mekaar volgen, verandert hij telkens zijn setlist.

Maatwerk! Aandacht voor de mensen die hem en zijn groep altijd op handen hebben gedragen.

Ik ben ervan overtuigd dat die nederigheid en attentvolle aandacht je ook als ondernemer vooruithelpen en ervoor zorgen dat je ’s avonds met een grotere glimlach in de spiegel kijkt. Want je doet het toch niet enkel voor het geld?

Ik hoop dat jullie na het lezen van deze blog en het zien van de beelden van 1992 even heel hard knikken, en ook af en toe eens over het muurtje durven kijken.

Gepost op 15 oktober 2019
© Shutterstock

Jonge voetballers vergapen zich aan de dribbels van Messi en via Youtube oefenen ze dezelfde kunstjes in.

Muzikanten wonen optredens bij, laten zich inspireren door de poses en de speelstijl van hun helden en wagen zich meer dan eens aan een cover van hun favoriete bands.

In het bedrijfsleven is het iets lastiger om voorbeeldrollen en inspirators te vinden.

Soms kan je al eens een lezing bijwonen van de een of andere. En tegenwoordig val je over de managementboeken met verhalen en tips.

Het is een begin, maar een ondernemer op de werkvloer in de meeting room volgen om zo te stelen met je ogen en oren? Neen, dat zit er eigenlijk niet in.

Je rolt er vaak zomaar in als leidinggevende of directeur. Bedrijfsleiders zijn blijkbaar ook niet sexy of boeiend genoeg om hen tijdens hun job te volgen op televisie.

Of zouden de bedrijfsleiders zelf er geen tijd voor willen maken? Of bang zijn dat ze door de mand gaan vallen wat betreft hun stijl en kunde?

Wie zal het zeggen? Voor het algemeen belang lijkt het anders niet verkeerd te zijn om als ondernemer anderen te inspireren om ook te ondernemen en om tips uit te wisselen.

Ik zou wel eens een vlieg willen zijn op de schouder van Wouter Torfs, Bart Verhaeghe, Wouter Vandenhaute en co.

Als manager-leidinggevende kan je natuurlijk wel 24/7 opleidingen volgen, lezingen bijwonen en consultants inhuren.

Maar dan komt mijn sceptische kant naar boven.

Als je zelf nooit op dat podium hebt gestaan, nooit de beslissingen hebt moeten nemen, nooit de hanen hebt moeten scheiden in het kippenhok, kan je dan wel het juiste advies en de perfecte tips aanreiken?

Ervaring lijkt me toch wel een mooie meerwaarde?

Diezelfde opmerking kan je over het onderwijs maken.

Leerkrachten presteren een geweldige job, maar ze moeten jongeren klaarstomen voor de arbeidsmarkt: een markt waar ze door vaste benoemingen en weinig arbeidsflexibiliteit bijna nog nooit zelf geweest zijn.

Daarom dat ik initiatieven om ondernemers voor de klas te brengen zo hoog heb zitten. Met de juiste woorden, voorbeelden en verhalen kan je jongelui echt wel in beweging zetten.

Langs de andere kant: nu ik stilaan een man op leeftijd word, moet ik me wel laten bijstaan door een jongere generatie die mij en ons bedrijf de spannende toekomst binnenloodst.

Instagram, Snapchat, vloggen en SEO-marketing. De jongeren hebben dan wel niet de bedrijfservaring, maar wel de juiste skills en kennis van de tijdsgeest.

Laten we besluiten dat we samen de juiste mix moeten zoeken, de mix van ervaring, kwaliteit en kennis.

En misschien toch eens overwegen om een camera te hangen in ons vergaderlokaal en er een eigen videokanaal aan te koppelen. Wie weet krijgen we navolging, zoals Messi!

Gepost op 1 juli 2019
© Shutterstock

Grote emoties vind je doorgaans niet op onze werkvloer. Het is niet zo dat we na het verkrijgen van de kwartaalcijfers met z’n allen naar een denkbeeldige cornervlag lopen, op onze knieën schuiven en mekaar in de armen vallen. Best wel jammer eigenlijk. Maar we zijn natuurlijk wel oprecht blij als het goed gaat, hoor. Ook de negatieve emoties worden wel beleefd, maar niet uitvergroot. Geen scheldpartijen, grote woorden of slaande deuren. Gelukkig maar. Het zou niet passen bij de stijl van ons huis, bij onze positieve energie.

Een tiental jaren terug laaiden de emoties wel hoog op. Ik reed alleen in de auto op de terugweg van onze allereerste tweedaagse ooit. Die twee dagen worden gevuld met opleidingen, workshops en uiteraard plezante dingen om onze ploeg tot een hecht blok te smeden. Ik heb gevloekt, op mijn stuur geklopt en alles en iedereen, inclusief mezelf, de schuld gegeven. Het leek me een geweldig idee. We trokken naar een mooie locatie waar zelfs de Rode Duivels al eens logeerden. Ons team zou van alles bijleren en er was tijd voor ontspanning. Welverdiende ontspanning, want we werkten hard. Ik zag het helemaal voor me. Van dit initiatief ging ons bedrijf in de toekomst de vruchten plukken.

Het werd dus niet wat ik had verwacht, gedacht en gehoopt. De opleiding was niet de juiste voor onze ploeg en de teambuildingactiviteiten waren eerder kinderachtig. Ook het groepsgevoel leed er onder. Collega’s verkozen de tv op hun kamer boven een groepswandeling. Zucht, diepe zucht! Geen buikschuiver richting hoekschopvlag, maar met het hoofd naar beneden afdruipen.

Gelukkig beslisten we de weken nadien om onze tweedaagse toch een, euh, tweede kans te geven. We dachten nog meer na over locatie, opleidingen en groepsgevoel. Ondertussen zijn we jaren verder en is de tweedaagse een belangrijke en succesvolle pijler geworden, een jaarlijkse afspraak. Het is het moment om de neuzen in dezelfde richting te zetten, om mensen beter te maken in hun job en om een fijne collegiale werksfeer te creëren. Net zoals het in den beginne bedoeld was. Zucht, maar deze keer van opluchting.

Waarom ik in deze periode aan die eerste mislukking terugdacht? Natuurlijk omdat we binnen een paar weken er weer op uit trekken. Maar ook omdat ik vorige week een tentoonstelling over Nederlandstalige muziek bezocht. Ik leerde er dat er van de eerste single van Clouseau, Brandweer, slechts 437 exemplaren werden verkocht. Ook niet direct een voltreffer me dunkt. Misschien dat de broertjes Wauters er op dat moment blij mee waren, maar misschien hadden ze toch ook op meer gehoopt, hebben ze op hun stuur geklopt of toch minstens een paar keer diep gezucht. 

Zowel met Clouseau als met onze tweedaagse is het dus uiteindelijk goed gekomen. Les van de dag is dus dat je een idee waarvan je helemaal overtuigd bent, niet zomaar overboord moet smijten bij de eerste de beste tegenslag. ‘Proberen is leren’ zegt mijn petekind. Ze heeft groot gelijk!

Gepost op 17 juni 2019
varende boot
© Shutterstock

Buitenstaanders durven weleens te beweren dat ik een makkelijke job heb.

Ze hebben een beetje gelijk want het is natuurlijk zo dat ik geen hersenchirurg ben en ook niet elke dag met hard labeur op mijn knieën vloertegels moet leggen.

Maar… tot daar hun gelijk. Ze denken dat ik een gemakkelijke job heb omdat ik de baas ben die het altijd en overal voor het zeggen heeft en zijn zin kan doen.

Ik kan je vertellen dat dit echt niet het geval is, maar er zijn wel uitzonderingen die de regel bevestigen.

Als Amerikaanse president kan je op Twitter iedereen schofferen, in het rond ‘grabben’ en iedereen die het met je oneens is stante pede ontslaan.

Voetbaltrainers komen ermee weg als ze hun team openlijk op tv afvallen. Winnen doen we samen, maar verliezen, dat is de schuld van de spelers die hun taken niet uitvoeren.

En ooit vertelde een sollicitante me dat ze in haar huidige baas een printer naar haar hoofd slingerde. Ik was er graag bij geweest, gewoon als ramptoerist, maar dit geheel terzijde.

Volgens mij werkt pure top-down-aansturing niet meer.

Het ontzag voor de leidinggevende is veranderd. Net zoals ook de pastoor, leerkracht en politie-agent dit ondervinden.

Als leidinggevende -op wat voor niveau dan ook- heb je niet meer de allesomvattende waarheid in pacht.

De huidige generaties laten van zich horen, gelukkig! Je moet nu als leider volop inzetten op inspraak, overtuigingskracht, overlegmomenten…  

Het kost vaak heel wat energie om mensen mee te nemen in je verhalen, plannen, visie. Temperatuur voelen of uit de tent lokken? Bilaterale gesprekken? Af en toe pas je je tempo aan. Soms moet je ideëen in de ijskast steken… of in de diepvries. Soms moet je ze stapje voor stapje invoeren of toch maar afvoeren of aanpassen.

Vaak is dit de juiste manier. Een team moet inbreng kunnen geven, dat is verrijkend. En er is meestal ook meer dan 1 juiste manier om tot een doel te komen.

Soms kan het frustrerend zijn omdat je als kapitein een koers voor ogen hebt waarvan je denkt dat die de beste is voor je team, afdeling of bedrijf.

Dan is het balanceren tussen inspraak dulden of durven gaan voor je eigen visie. Als het in dat laatste scenario lukt, win je vertrouwen. Mislukt het, dan zit je in de zone van de ‘ziejewel’.

Het is dus niet elke dag makkelijk aan het roer van het schip. Maar het is meestal wel heel plezant!

En als het een dagje minder is, moet ik misschien toch die truc met die printer eens proberen.

Gepost op 7 maart 2019
wandelen
© Shutterstock

Het was pas tegen het einde van dag twee in Lapland, na ruim 30 wandelkilometers, dat het me begon te dagen. Niemand van ons was ooit op dit pad geweest en toch volgden we gedwee het spoor van diegene voor ons.

We dachten niet na over de snelste, makkelijkste of veiligste passage tussen de keien, rotsen, riviertjes. Gewoon volgen!

Bepaal je als leider zelf het tempo en het pad, dan volgt je team, kuddegewijs, zonder nadenken. Maar zonder ogen op je rug heb je geen zicht of iedereen ‘mee’ is.

En als kwetsbare leider moet je ook beseffen dat je zelf niet altijd de beste oplossing aanreikt. Het is dus essentieel dat iedereen meedenkt.

Loop je achteraan de groep, dan heb je wel zicht op de groep, maar minder invloed op het tempo. Je kan ze fouten laten maken, dat wel. ‘Experience first, label later’, een mooie leerschool.

Maar in het bedrijfsleven heb je niet altijd de ruimte om grandioos te mislukken of met het hoofd tegen de muur te lopen. In Lapland soms wel, maar ook niet altijd. Je wil tenslotte met evenveel teamleden aankomen als je vertrokken bent.

Ons pad was aangeduid met gemarkeerde rotsen. Maar als je van het pad afweek, ontdekte je soms het meest fantastische uitzicht, de ruwste rivierbedding en… het schattigste rendier.

Naar mijn bescheiden mening moet je ook in het leven van alledag van het pad durven afwijken.

Zo gingen we met ons ganse bedrijf, 2000 mensen, eens samen op weekend.

En afgelopen zomer viel ik in het midden van de nacht met drie kilo kersen binnen bij een relatief onbekende, maar erg speciale jongedame met een serieuze waauwfactor.

Los van de uitkomst van beide initiatieven, nu en in de toekomst, blijven het fantastische en memorabele momenten die het leven en het ondernemen, kleur, pit en passie geven. Van het pad afgaan en durven. Ik blijf het af en toe doen.

De zware wandeltochten waren zuiverend voor het hoofd, louterend voor de geest en versterkend voor het lichaam.

Onderweg was het soms stil en waren er soms oorverdovend intense gesprekken. Als leider kan je nooit overal zijn, maar dat is ook niet nodig. Het team redt zich wel.

Wat je wel kan doen is vooraan wijzen op risico’s, achteraan polsen of alles nog onder controle is en halfweg gewoon eens checken of iedereen blij en tevreden is.

Je kan zwijgen en er gewoon zijn, je kan luisteren of zelf advies geven en… je kan Hans Teeuwen imiteren.

Een moderne leider mag en moet mobiel zijn, zowel naar positie, vorm en inhoud. Mobiel leiderschap, ik ben ervoor gewonnen, dankzij een wandeltripje in Lapland! Ook out-of-the-box dus!

Gepost op 17 januari 2019